• 7803-5.jpg
  • 7803-8_v2.jpg
  • 7803-9_v2.jpg

ΥΠΟΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΣ

Ο υποπαραθυρεοειδισμός, συμβαίνει περισσότερο συχνά σαν επιπλοκή της θυρεοειδεκτομής, ειδικά όταν διενεργείται για καρκίνωμα ή υποτροπιάζουσα βρογχοκήλη. Ο ιδιοπαθής υποπαραθυρεοειδισμός μία αυτοάνοση εξεργασία σχετιζόμενη με αυτοάνοση φλοιοεπινεφριδιακή ανεπάρκεια είναι ασυνήθης ενώ ο υποπαραθυρεοειδισμός μετά από θεραπεία της νόσου του Graves με I 131 είναι σπάνιος. Η νεογνική τετανία μπορεί να σχετίζεται με μητρικό υπερπαραθυρεοειδισμό. Ο υποθυρεοειδισμός, όπως και ο υποπαραθυρεοειδισμός μπορεί να παρουσιαστούν σε ασθενείς με θυρεοειδίτιδα Riedel.

Διάγνωση

Συμπτώματα και Σημεία

Οι εκδηλώσεις του οξέος υποπαραθυρεοειδισμού οφείλονται στην παρουσία υπασβεστιαιμίας. Τα χαμηλά επίπεδα ασβεστίου στον ορό επισπεύδουν την εμφάνιση τετανίας. Η λανθάνουσα τετανία μπορεί να συνίσταται από ήπιες έως μέτριες παραισθησίες με θετικά σημεία Chvostek και Trousseau. Αρχικά η ασθένεια εκδηλώνεται με παραισθησίες, περιστοματική αιμωδία, μυϊκές κράμπες, ευερεθιστότητα, καρποπελματιαίο σπασμό, σπασμούς και εκσεσημασμένο άγχος. Χρονιότητα, ξηρό δερμά, ευθραυστότητα των ονύχων και γυροειδής αλωπεκία, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας των βλεφάρων είναι συνήθη. Καθώς ο πρωτοπαθής υποπαραθυρεοειδισμός είναι σπάνιος, σχεδόν παντότε υπάρχει ιστορικό θυρεοειδεκτομής. Κατόπιν παρέλευσης πολλών ετών ορισμένοι ασθενείς προσαρμόζονται στις χαμηλές συγκεντρώσεις του ασβεστίου στον ορό και ως εκ τούτου δεν είναι έκδηλη η τετανία.

Θεραπεία

Στόχος της θεραπείας είναι η αύξηση της συγκέντρωσης ασβεστίου στον ορό, η αποφυγή της εμφάνισης τετάνου και η μείωση των επιπέδων φωσφόρου στον ορό ούτως ώστε να προληφθεί η μεταστατική ασβέστωση. Τις περισσότερες φορές η μεταγχειρητική υπασβεστιαιμία είναι πρόσκαιρη. Εάν εμμένει πέραν των 2-3 εβδομάδων ή εάν απαιτείται θεραπεία με καλσιτριόλη (1,25 – διυδροξυβιταμίνη D) ο υποπαραθυρεοειδισμός μπορεί να είναι μόνιμος.

Υποπαραθυρεοειδισμός

Οξεία Υποπαραθυρεοειδική Τετανία

Η οξεία υποπαραθυρεοειδική τετανία απαιτεί επείγουσα αντιμετώπιση. Κατ’ αρχάς απαιτείται η επιβεβαίωση της επάρκειας των αεραγωγών. Η καθησύχαση του αγχώδους ασθενούς έχει ως αποτέλεσμα την αποφυγή του υπεραερισμού και της προκύπτουσας αλκάλωσης τα οποία επιτείνουν την υπασβεστιαιμία. Ενδοφλέβια χορήγηση γλυκονικού ασβεστίου χορηγούμενο με αργό ρυθμό επιλύει την προκληθείσα τετανία. Η μετάβαση σε συμπληρώματα από το στόμα για τη βελτίωση των επιπέδων ασβεστίου στον ορό, όπως είναι η καλσιτριόλη είναι πολύ χρήσιμη και οδηγεί σε αποτελέσματα εντός 48-72 ωρών. Αυτό ενεργοποιεί τη γαστρεντερική οδό να απορροφήσει τα αυξημένα ποσά ασβεστίου. Επίσης η υπομαγνησιαιμία παρατηρείται σε ορισμένες περιπτώσεις τετενίας και δεν ανταποκρίνεται στη θεραπεία με ασβέστιο. Σε αυτές τις περιπτώσεις το μαγνήσιο (ως θειικό μαγνήσιο) θα πρέπει να χορηγείται ενδομυϊκώς ή ενδοφλεβίως.

Χρόνιος Υποπαραθυρεοειδισμός

Οταν η τετανία ανταποκριθεί στην ενδοφλέβια χορήγηση ασβεστίου, τότε η χορήγηση του θα πρέπει να μετατρέπεται σε από του στόματος (κιτρικό, γλυκονικό, γαλακτικό ή ανθρακικό) τρεις φορές ημερησίως ή όσο κρίνεται απαραίτητο. Η διαχείρηση του ασθενούς με υποπαραθυρεοεδισμό είναι δύσκολη, δίοτι η διαφορά μεταξύ της δόσης ελέγχου και της δόσης που επιφέρει τοξική δράση μπορεί να είναι πολύ μικρή. Επεισόδια υπερασβεστιαιμίας σε θεραπευμένους ασθενείς είναι συνήθως μη προβλέψιμα και παρουσιάζονται απουσία συμπτωμάτων. Δηλητηρίαση από βιταμίνη D δύναται να εμφανιστεί μετά από μήνες ή χρόνια καλού ελέγχου από το χορηγούμενο θεραπευτικό πρόγραμμα. Η διυδροταχυστερόλη είναι χρήσιμη σε εξαιρετικές περιπτώσεις ως συμπλήρωμα της θεραπείας με ασβέστιο και 1,25 διυσροξυβιταμίνη D,όταν τα συνήθη μέτρα αποτυγχάνουν να ελέγξουν την υπασβεστιαιμία. Συχνές μετρήσεις των επιπέδων του ασβεστίου στον ορό είναι απαραίτητες έτσι ώστε να ρυθμιστεί η κατάλληλη δόση της βιταμίνης D και να αποφευχθεί η δηλητηρίαση. Ο φωσφόρος θα πρέπει επίσης να περιορίζεται στη δίαιτα και στους περισσότερους ασθενείς η απλή αφαίρεση των γαλακτοκομικών προϊόντων είναι επαρκής. Σε ορισμένους ασθενείς μπορεί να είναι απαραίτητη η χορήγηση σε γέλη υδροξειδίου του αλουμινίου το οποίο δεσμεύει τον φωσφόρο στο έντερο και αυξάνει την απομάκρυνση του στα κόπρανα.

Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος, Γενικός Χειρουργός

2019 - 2020 © Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος • All Rights Reserved

Η παρούσα ιστοσελίδα και οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτήν σε καμία περίπτωση δεν μπορούν – και δεν έχουν ως σκοπό – να υποκαταστήσουν ιατρικές υπηρεσίες ή να δώσουν κατευθύνσεις για διάγνωση ή θεραπεία.
Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας έχει αποκλειστικά ενημερωτικό ρόλο και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον Ιατρό σας.

Δημιουργικό - Κατασκευή: www.MedicalManage.gr

Logo Medical Manage