• 7803-5.jpg
  • 7803-8_v2.jpg
  • 7803-9_v2.jpg

ΔΕΥΤΕΡΟΠΑΘΗΣ ΚΑΙ ΤΡΙΤΟΠΑΘΗΣ ΥΠΕΡΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΣ

Στο δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό παρατηρείται αύξηση της έκκρισης PTH, ως απάντηση στις χαμηλές συγκεντρώσεις στο πλάσμα του ιονισμένου ασβεστίου, συνήθως λόγω νεφρικής νόσου, έλλειψη βιταμίνης D και δυσαπορρόφηση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υπερπλασία των θεμέλιων κυττάρων. Οταν ο δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός προκύπτει ως επιπλοκή νεφρικής νόσου, τα επίπεδα του φωσφόρου στον ορό είναι υψηλα, ενώ σε δυσαπορρόφηση, οστεομαλακία ή ραχίτιδα είναι συνήθως μειωμένα ή φυσιολογικά. Δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός με νεφρική οστεοδυστροφία αποτελεί συνήθη επιπλοκή της αιμοκάθαρσης και της περιτοναϊκής κάθαρσης.

Θεραπεία

Οι περισσότεροι ασθενείς με δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό αντιμετωπίζονται φαρμακευτικά. Η διατήρηση σχετικά φυσιολογικών συγκεντρώσεων ασβεστίου και φωσφόρου στον ορό κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης και η θεραπεία με καλσιτριόλη (από το στόμα ή ενδοφλεβίως) έχουν μειώσει την επίπτωση της οστικής νόσου.

Στις ενδείξεις για χειρουργική επέμβαση σε ασθενείς με δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό περιλαμβάνονται: (1) το αποτέλεσμα που προκύπτει από το πολλαπλασιασμό των συγκεντρώσεων ασβεστίου και φωσφόρου στον ορό να είναι >70 (2) σοβαρή οστική νόσος και άλγος, (3) κνησμός, (4) εκτεταμένη αποτιτάνωση των μαλακών μορίων με καρκινικές ασβεστώσεις, (5) σχηματισμός ασβεστοποιημένου ιστού, σαν απάντηση στη χορήγηση παράγοντα ανοσοπροκλήσεως, μετά από πρόκληση καταστάσεως υπερευαισθησίας. Η πλειοψηφία των ασθενών με δευτεροπαθή υπεροπαραθυρεοειδισμό οι οποίοι απαιτούν παραθυρεοειδεκτομή παρουσιάζουν υψηλά επίπεδα PTH ορού. Σε ασθενή με δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό για τον οποίον ενδείκνυται υφολική παραθυρεοειδεκτομή ή ολική θυρεοειδεκτομή με αυτομεταμόσχευση, όλοι οι παραθυρεοειδείς αδένες εκτός από 50mg από τον πλέον φυσιολογικό παραθυρεοειδικό ιστό θα πρέπει να αφαιρούνται, ή 15 (1-mm) τεμάχια παραθυρεοειδικού ιστού θα πρέπει να μεταμοσχεύονται ξεχωριστά εντός των μυικών θηκών του αντιβραχίου.

Μετά από παραθυρεοειδεκτομή οι ασθενείς συνήθως παρουσιάζονται με δραματική μείωση των οστών, άλγος στις αρθρώσεις και κνησμό. Η εκσεσημασμένη υπασβεστιαιμία συνήθως παρατηρείται μετά από υφολική ή ολική παραθυρεοειδεκτομή με αυτομεταμόσχευση, λόγω ΄"οστεοπενίας" και λόγω της μειωμένης έκκρισης PTH. Η υπασβεστιαιμία λόγω των "πεινασμένων οστών" μπορεί να αναμένεται σε ασθενείς με αισθητά αυξημένα επίπεδα αλκαλικής φωσφατάσης και σε τεκμηριωμένη υποπεριοστική απορρόφηση σε ακτινογραφίες άκρας χείρας.

Περιστασιακά, ένας ασθενής με δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό αναπτύσσει σχετικά αυτόνομους υπερπλαστικούς παραθυρεοειδείς αδένες. Στους περισσότερους ασθενείς μετά από επιτυχή μεταμόσχευση νεφρών, οι συγκεντρώσεις του ασβεστίου στον ορό επανέρχονται στο φυσιολογικό και οι υπερπλαστικοί παραθυρεοειδείς αδένες αποκτούν και παλι το φυσιολογικό μέγεθος. Σε ορισμένους ασθενείς η εκσεσημασμένη υπερασβεστιαιμία συνεχίζει να εξελίσσεται (τριτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός). Γενικά η χειρουργική θεραπεία για τον επονομαζόμενο τριτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό θα πρέπει να καθυστερεί μέχρι όλες οι ιατρικές προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένης της θεραπείας με βιταμίνη D, τη χορήγηση ασβεστίου και της δέσμευσης του φωσφόρου να έχουν εξαντληθεί. Εάν αυτή η κατάσταση εμμένει πέραν του ενός έτους από τη μεταμόσχευση, ή εάν η υπερασβεστιαιμία είναι σοβαρή, τότε θα πρέπει να εξετάζεται η επέμβαση για την αντιμετώπιση του τριτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού.

Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος, Γενικός Χειρουργός

2019 - 2020 © Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος • All Rights Reserved

Η παρούσα ιστοσελίδα και οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτήν σε καμία περίπτωση δεν μπορούν – και δεν έχουν ως σκοπό – να υποκαταστήσουν ιατρικές υπηρεσίες ή να δώσουν κατευθύνσεις για διάγνωση ή θεραπεία.
Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας έχει αποκλειστικά ενημερωτικό ρόλο και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον Ιατρό σας.

Δημιουργικό - Κατασκευή: www.MedicalManage.gr

Logo Medical Manage