• 7803-5.jpg
  • 7803-8_v2.jpg
  • 7803-9_v2.jpg

ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΚΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΡΩΚΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

Η επίπτωση των νεοπλασμάτων του πρωκτού και του δέρματος πέριξ αυτού είναι χαμηλή και υπολογίζεται στο 3% όλων των κακοηθειών του παχέος εντέρου. Η συνολική αντιμετώπιση των βλαβών αυτών εξαρτάται αρχικά από τον ιστολογικό τύπο, το μέγεθος και την θέση της βλάβης.

Νεοπλάσματα πρωκτού

  1. Πλακώδες καρκίνωμα

Η πλειοψηφία των κακόηθων νεοπλασμάτων του πρωκτού είναι πλακώδη καρκινώματα. Έχουν την ίδια κλινική εμφάνιση με τα πλακώδη καρκινώματα που εμφανίζονται σε άλλα σημεία του δέρματος, κατηγοριοποιούνται παρομοίως ανάλογα με το μέγεθος τους, γεγονός που υποδεικνύει και την προσβολή ή μη των λεμφαδένων. Η συνολική επίπτωση των καρκίνων του πρωκτού είναι χαμηλή ενώ η πρόγνωση είναι καλύτερη από τα πλακώδη καρκινώματα του πρωκτικού σωλήνα.

Οι βλάβες της περιοχής αυτής, ειδικά οι βλάβες προχωρημένου σταδίου, προκαλούν άλγος, αιμορραγία, κνησμό, τεινεσμό και ακράτεια. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης, ανευρίσκονται χείλη με κεντρικά ελκωτικές εστίες. Δύναται επίσης να ψηλαφώνται και λεμφαδένες στη βουβωνική περιοχή.

Η αντιμετώπιση του πλακώδους καρκινώματος συνίσταται στην ευρεία τοπική εκτομή του όγκου, για τις περιπτώσεις όγκων σταδίου Τ1 και πρώϊμου Τ2, που δύναται να εξαιρεθούν πλήρως και να περιβάλλονται από τουλάχιστον 1 εκ. υγιούς ορίου, χωρίς ωστόσο να κινδυνεύσει η λειτουργικότητα του σφιγκτήρα. Οι πτωχά διαφοροποιημένοι όγκοι καθώς και οι Τ3 και Τ4 όγκοι πρέπει να υποβάλλονται σε χημειοακτινοθεραπεία, συμπεριλαμβανομένων και των βουβωνικών και πυελικών λεμφαδένων.

  1. Βασικοκυτταρικό Καρκίνωμα

Το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα του πρωκτού είναι ιδιαίτερα σπάνιο, και ευθύνεται για το 0.2% των ορθοπρωκτικών καρκίνων. Συνήθως εμφανίζονται σε μεγαλύτερους σε ηλικία άντρες, ενώ περίπου το 1/3 των ασθενών έχει ατομικό ιστορικό βασικοκυτταρικού καρκινώματος ή ταυτόχρονης βλάβης και σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος. Η κλινική εμφάνιση των βλαβών αυτών είναι παρόμοια με αυτή άλλων περιοχών του σώματος, με ακανόνιστα επηρμένα χείλη και επιφανειακές πλάκες ή έλκη. Η πιθανότητα τοπικής διήθησης και απομακρυσμένης μετάστασης είναι πολύ χαμηλή.

Η θεραπεία εκλογής στις μικρές βλάβες είναι η διενέργεια ευρείας εκτομής με επίτρευξη υγιών ορίων πέριξ αυτής. Η τοπική υποτροπή είναι σπάνια, ενώ αν εμφανισθεί δύναται να επαναεξαιρεθεί. Μεγαλύτερες σε όγκο βλάβες δύνανται να αντιμετωπισθούν με κοιλιοπερινεϊκή εκτομή ή ακτινοβολία.

  1. Νόσος Bowen

Η λοίμωξη με τον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων είναι συχνή. Οι ασθενείς παραπονιούνται για κνησμό ή άλγος, ενώ η εξέταση αποκαλύπτει φολιδωτές, ερυθηματώδεις και μερικές φορές μελαγχρωματικές βλάβες.

Οι υψηλού βαθμού ενδοεπιθηλιακές βλάβες πρέπει να αντιμετωπίζονται με στοχευμένη βιοψία υπό υψηλής ανάλυσης πρωκτοσκόπηση, καυτηριασμό και στενή παρακολούθηση κάθε 3-6 μήνες. Η τοπική εφαρμογή Ιμικιμόδης (Aldara) ή 5-FU έχουν αποδείξει ότι ελαττώνουν το ποσοστό υποτροπής, ωστόσο η χρήση τους περιορίζεται από το γεγονός ότι προκαλούν τοπικό δερματικό ερεθισμό.

  1. Ακροχορδονώδες Καρκίνωμα

Το ακροχορδονώδες περιπρωκτικό καρκίνωμα αναφέρεται συχνά ως όγκος Buschke-Lowenstein ή Γιγαντιαίο Κονδύλωμα, βάση της εξωφυτικής και δίκην «κουνουπιδιού» εμφάνισης του. Οι βλάβες αυτές ποικίλουν σε μέγεθος, γενικά όμως αυξάνονται βραδέως και επιδεικνύουν τοπικά διηθητικά στοιχεία. Ιστολογικά, θεωρούνται ως καλοήθεις όγκοι αλλά οι μεγαλύτεροι σε μέγεθος όγκοι μπορούν να υποκρύπτουν υποκείμενη κακοήθεια, συνήθως πλακώδες καρκίνωμα. Οι ασθενείς συχνά παραπονιούνται για ενοχλήσεις που προκαλούνται από μια μάζα στον πρωκτό, αλλά πολύ συχνά επίσης καταγράφεται άλγος, ύπαρξη συριγγίων και αποστημάτων. Για τις βλάβες αυτές, συστήνεται η διενέργεια ευρείας τοπικής εκτομής, ενώ για μεγαλύτερες σε μέγεθος βλάβες απαιτείται και η συνδρομή των πλαστικών χειρουργών, λόγω του μεγάλου δερματικού ελλείμματος που ίσως προκύψει. Οι πιο σύνθετες περιπτώσεις που εμφανίζουν και διήθηση του συμπλέγματος των σφιγκτήρων, απαιτούν πολλές φορές και διενέργεια κοιλιοπερινεϊκής εκτομής.

  1. Νόσος Paget

Η νόσος Paget αποτελεί μια σπάνια πάθηση με κύριο χαρακτηριστικό την εμφάνιση ενδοεπιθηλιακού αδενοκαρκινώματος του περιπρωκτικού δέρματος. Το πιο σύνηθες σύμπτωμα των ασθενών είναι ο αφόρητος κνησμός, ενώ η κλινική εξέταση αποκαλύπτει την ύπαρξη ενός καλά οριοθετημένου, ερυθηματώδους και εκζεματοειδούς εξανθήματος. Οι βλάβες αυτές συνοδεύονται συχνά από κακοήθεις όγκους του γαστρεντερικού συστήματος, ώστε να απαιτείται πάντα η διενέργεια πλήρους αξιολόγησης του γαστρεντερικού συστήματος.

Στην περίπτωση που δεν προκύπτει διηθητική νόσος, η θεραπεία εκλογής είναι η διενέργεια ευρείας τοπικής εκτομής. Είναι σημαντικό να ληφθούν διεγχειρητικά ταχείες βιοψίες, για να εξασφαλισθούν τα αρνητικά όρια εκτομής. Τα μεγάλα δερματικά ελλείμματα μπορούν να καλυφθούν με δερματικά μοσχεύματα ή μετατόπιση παρακείμενου ιστού. Οι ασθενείς με διηθητική νόσο έχουν πτωχή πρόγνωση και πρέπει να υποβάλλονται σε ριζικότερη εκτομή με τη διενέργεια κοιλιοπερινεϊκής εκτομής. Επιπρόσθετα, απαιτείται και λεμφαδενικός καθαρισμός των βουβωνικών λεμφαδένων, ώστε να διαπιστώνεται η προσβολή ή μη των λεμφαδένων.

Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος, Γενικός Χειρουργός

2019 - 2020 © Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος • All Rights Reserved

Η παρούσα ιστοσελίδα και οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτήν σε καμία περίπτωση δεν μπορούν – και δεν έχουν ως σκοπό – να υποκαταστήσουν ιατρικές υπηρεσίες ή να δώσουν κατευθύνσεις για διάγνωση ή θεραπεία.
Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας έχει αποκλειστικά ενημερωτικό ρόλο και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον Ιατρό σας.

Δημιουργικό - Κατασκευή: www.MedicalManage.gr

Logo Medical Manage