• 7803-5.jpg
  • 7803-8_v2.jpg
  • 7803-9_v2.jpg

ΕΛΚΩΔΗΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑ

Η ελκώδης κολίτιδα είναι πιο συχνή από τη νόσο του Crohn στους ενήλικες, αλλά λιγότερο συχνή στα παιδιά. Η ελκώδης κολίτιδα είναι μια διάχυτη αλλά συνεχής φλεγμονώδης νόσος του βλεννογόνου.

Τυπικά, η ελκώδης κολίτιδα ξεκινά στο ορθό και φτάνει και εκτείνεται προς τα εγγύτερα τμήματα του παχέος εντέρου χωρίς ενδιάμεσες υγιείς περιοχές. Η νόσος περιορίζεται στο ορθό (πρωκτίτιδα) ή έως την ορθοσιγμοειδική περιοχή (πρωκτοσιγμοειδίτιδα) σε τουλάχιστον 50% των ασθενών. Δεν υπάρχουν αυστηρά διαγνωστικά κριτήρια, αλλά γενικά η κλινική και η ιστολογική εικόνα της ελκώδους κολίτιδας χωρίς ευρήματα νόσου Crohn είναι αρκετά για να εγκατασταθεί η διάγνωση και να ξεκινήσει η θεραπευτική αντιμετώπιση.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Οι ασθενείς συχνά αναφέρουν συχνές, μικρού όγκου υδαρείς κενώσεις με πρόσμιξη αίματος, πύου και βλέννης που συνοδεύονται από τεϊνεσμό, έπειξη για αφόδευση ή ακόμα και ακράτεια κοπράνων. Πολλοί ασθενείς θα αναφέρουν κολικοειδή κοιλιακά άλγη και άλλοτε άλλου βαθμού πυρετό, τάση για έμετο, απώλεια βάρους, κακουχία και αφυδάτωση. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι σποραδικά με περιόδους αυτόματης βελτίωσης, ή σοβαρά και μη υφέσιμα. Η ήπια νόσος μπορεί να εκδηλωθεί μόνο με μαλακές ή συχνές κενώσεις και κάποιες φορές δυσκοιλιότητα. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις, το μόνο σύμπτωμα μπορεί να είναι κάποιο από τις εξωεντερικές εκδηλώσεις όπως η αρθροπάθεια ή το πυόδερμα.

Εάν η νόσος είναι ήπια, η κλινική εξέταση μπορεί να είναι φυσιολογική, αλλά στις σοβαρές μορφές της νόσου η κοιλιά είναι επώδυνη και διατεταμένη.

ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

Στην οξεία φάση τόσο η κολονοσκόπηση όσο και ο βαριούχος υποκλυσμός θα πρέπει να αποφεύγονται λόγω του κινδύνου διάτρησης. Εάν είναι απαραίτητο για τη διάγνωση, βιοψίες που λαμβάνονται με πρωκτοσκόπηση θα πρέπει να είναι αρκετές. Οι ακτινογραφίες κοιλίας μπορεί να δείξουν διάταση του παχέος εντέρου και μπορεί να οδηγήσουν στην ανίχνευση ελεύθερου αέρα όταν υπάρχει υποψία διάτρησης. Κατά τη διάρκεια ενός οξέος επεισοδίου, η αξονική τομογραφία είναι η πιο συχνά διενεργούμενη απεικονιστική εξέταση. Ο βαριούχος υποκλυσμός, που στις μέρες μας σπάνια χρησιμοποιείται, θα δείξει ανωμαλία του βλεννογόνου η οποία ποικίλει από μια λεπτή πτύχωση έως εκτεταμένη εξέλκωση με ψευδοπολύποδες.

Σε ασθενείς όπου η διάγνωση είναι ασαφής, μια μελέτη του λεπτού εντέρου ή μια αξονική εντερογραφία μπορούν να διενεργηθούν για τη διερεύνηση πιθανής νόσου του Crohn.

Η κολονοσκόπηση είναι απαραίτητη εξέταση για τη διάγνωση και παρακολούθηση. Οι χαρακτηριστικές αλλαγές του βλεννογόνου είναι η απώλεια της αγγείωσης, η κοκκίωση, η ευθρυψία, η υπεραιμία και η εξέλκωση.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

  1. ΕΞΩΕΝΤΕΡΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Εξωεντερικές εκδηλώσεις εμφανίζονται σε σχεδόν 21% των ασθενών με ελκώδη κολίτιδα. Είναι πιο συχνές σε γυναίκες και σε ασθενείς με πανκολίτιδα. Οι πιο κοινές εξωεντερικές εκδηλώσεις συμπεριλαμβάνουν εκδηλώσεις από το μυοσκελετικό (αρθραλγίες, αρθρίτιδα, αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα), από φλεγμονή στο πρόσθιο διαμέρισμα του οφθαλμού (ραγοειδίτιδα, ιριδίτιδα, σκληρίτιδα και επιπεφυκίτιδα), το δέρμα (οζώδες ερύθημα, γαγγραινώδες πυόδερμα) και την πρωτοπαθή σκληρυντική χολαγγειΐτιδα, με σειρά μειούμενης συχνότητας.

  1. ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ

Η εμφάνιση σημαντικής αιματοχεσίας είναι συχνή κατά τη διάρκεια των οξέων επεισοδίων έξαρσης ελκώδους κολίτιδας. Στη χρόνια νόσο, οι ασθενείς συχνά αναπτύσσουν χρόνια σιδηροπενική αναιμία. Το 10% των ασθενών θα χρειαστούν μετάγγιση αίματος λόγω αιμορραγίας κατά τη διάρκεια μιας έξαρσης.

  1. ΚΕΡΑΥΝΟΒΟΛΟΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑ

Κεραυνοβόλος κολίτιδα εμφανίζεται σε κάτω από 10% των ασθενών με ελκώδη κολίτιδα, αλλά έως και 50% των ασθενών αυτών θα εμφανίσουν αυτή τη μορφή της νόσου ως πρώτο σύμπτωμα. Η κεραυνοβόλος κολίτιδα είναι η πιο σοβαρή οξεία μορφή της νόσου. Οι ασθενείς πάσχουν συστηματικά και αναπτύσσουν φλεγμονή που εκτείνεται εντός της μυϊκής στοιβάδας του εντέρου.

  1. ΔΙΑΤΡΗΣΗ

Η διάτρηση του παχέος εντέρου είναι η πιο επικίνδυνη επιπλοκή της οξείας σοβαρής ελκώδους κολίτιδας και συμβαίνει σε ποσοστό 3% των νοσηλευομένων ασθενών. Είναι υπεύθυνη για τους περισσότερους θανάτους από οποιαδήποτε άλλη επιπλοκή. Ο κίνδυνος διάτρησης είναι υψηλότερος κατά το πρώτο επεισόδιο της νόσου και συσχετίζεται με την έκταση και τη σοβαρότητά της.

  1. ΚΑΚΟΗΘΕΙΑ

Ο κίνδυνος αυξάνει ανάλογα με τη διάρκεια και τη σοβαρότητα της νόσου και είναι υψηλότερος σε ασθενείς με οικογενειακό ιστορικό ορθοκολικού καρκίνου, εκτεταμένη κολίτιδα και πρωτοπαθή σκληρυντική χολαγγειΐτιδα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Ο στόχος της συντηρητικής αντιμετώπισης είναι η αναχαίτιση της οξείας κρίσης όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και η διατήρηση της υποστροφής της φλεγμονής του βλεννογόνου. Παραδοσιακά, η συντηρητική αντιμετώπιση προσεγγίζεται με κλιμακούμενη χορήγηση θεραπείας, η οποία εξαρτάται από τη βαρύτητα της νόσου, την έκταση της προσβολής του παχέος εντέρου και το ιστορικό προηγούμενης απόκρισης στη θεραπεία.

Αφού έχει επιτευχθεί η ύφεση, απαιτείται η χορήγηση ενός σχήματος συντήρησης έτσι ώστε να προληφθεί η υποτροπή στους περισσότερους ασθενείς.

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Οι ενδείξεις για χειρουργική θεραπεία υποπίπτουν σε τρεις ευρείες κατηγορίες: Ασθενείς στους οποίους απαιτείται επείγουσα χειρουργική επέμβαση λόγω σοβαρής νόσου ή επιπλοκών κατά τη διάρκεια μιας έξαρσης της νόσου, ασθενείς που έχουν χρόνια νόσο που δεν τίθεται υπό έλεγχο ή δεν ανέχονται καλά τη θεραπεία, και ασθενείς οι οποίοι χρειάζονται θεραπεία για δυσπλασία ή καρκίνωμα.

Άλλη μια ομάδα ασθενών στους οποίους αναλογιζόμαστε την χειρουργική αντιμετώπιση είναι αυτοί που έχουν εμμένουσα νόσο παρά τη μέγιστη φαρμακευτική αγωγή ή αυτοί που δεν μπορούν να απεξαρτητοποιηθούν από τα στεροειδή λόγω επιδεινούμενων συμπτωμάτων.

Στη μη επείγουσα αντιμετώπιση υπάρχουν δύο κύριες επιλογές χειρουργικής επέμβασης. Η πρωκτοκολεκτομή με ειλεοπρωκτική αναστόμωση νεοληκύθου είναι η επέμβαση εκλογής στους περισσότερους ασθενείς καθώς παρέχει αποκατάσταση της συνέχειας του εντέρου. Εν τούτοις, η ολική πρωκτοκολεκτομή με μόνιμη τελική ειλεοστομία ενδείκνυται σε μια συγκεκριμένη υποομάδα ασθενών. Οι παράγοντες που επηρεάζουν την επιλογή της χειρουργικής επέμβασης συμπεριλαμβάνουν την προεγχειρητική λειτουργία του σφικτήρα, την παρουσία καρκινώματος χαμηλά στο ορθό και την ηλικία του ασθενούς, τη γενική κατάσταση της υγείας του και τις επιθυμίες του. Η ολική πρωκτοκολεκτομή με νεοληκυθοπρωκτική αναστόμωση αντενδείκνυται σε ασθενείς με κακό τόνο του σφικτήρα ή σε αυτούς τους οποίους η διάγνωση της νόσου του Crohn δεν μπορεί να αποκλειστεί. Και οι δύο επεμβάσεις πλέον διενεργούνται λαπαροσκοπικά σε μεγάλο βαθμό με αντίστοιχα λειτουργικά αποτελέσματα και βελτιωμένα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα .

Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος, Γενικός Χειρουργός

2019 - 2020 © Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος • All Rights Reserved

Η παρούσα ιστοσελίδα και οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτήν σε καμία περίπτωση δεν μπορούν – και δεν έχουν ως σκοπό – να υποκαταστήσουν ιατρικές υπηρεσίες ή να δώσουν κατευθύνσεις για διάγνωση ή θεραπεία.
Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας έχει αποκλειστικά ενημερωτικό ρόλο και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον Ιατρό σας.

Δημιουργικό - Κατασκευή: www.MedicalManage.gr

Logo Medical Manage