• 7803-5.jpg
  • 7803-8_v2.jpg
  • 7803-9_v2.jpg
Ο χρόνιος αλκοολισμός προκαλεί τις περισσότερες περιπτώσεις χρόνιας παγκρεατίτιδας, αλλά ελάχιστες προκαλούνται από χολολίθους, υπερασβεστιαιμία, υπερλιπιδαιμία, απόφραξη του πόρου κάθε αιτιολογίας ή κληρονομικής προδιάθεσης (οικογενής παγκρεατίτιδα). Ο άμεσος τραυματισμός του αδένα, είτε από εξωτερική πλήξη ή από χειρουργική κάκωση, μπορεί να προκαλέσει χρόνια παγκρεατίτιδα αν δημιουργηθεί στένωση του πόρου κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επούλωσης.
 
Διάγνωση
 
Συμπτώματα και Σημεία:
 Η χρόνια παγκρεατίτιδα μπορεί να είναι ασυμπτωματική, ή μπορεί να προκαλεί κοιλιακό άλγος, δυσαπορρόφηση, σακχαρώδη διαβήτη ή (συνήθως) και τις τρεις εκδηλώσεις. Το άλγος είναι τυπικά βύθιο στην άνω κοιλία και αντανακλά στη ράχη, και παρουσιάζει υφέσεις και εξάρσεις κάθε ημέρα. Νωρίς κατά την πορεία της νόσου, το άλγος μπορεί να είναι περιοδικό, να διαρκεί για ημέρες έως εβδομάδες και στη συνέχεια να υφίεται για πολλούς μήνες πριν επανέλθει πάλι. Μπορούν να συμβούν επεισόδια οξείας παγκρεατίτιδας, που ταιριάζουν με το χαρακτήρα του άλγους.
Χρόνια Παγκρεατίτιδα
 
Εργαστηριακά Ευρήματα:
 Παθολογικά εργαστηριακά ευρήματα μπορεί να προέρχονται από: (1) παγκρεατική φλεγμονή, (2) ανεπάρκεια της εξωκρινούς μοίρας του παγκρέατος, (3) σακχαρώδης διαβήτης, (4) απόφραξη χοληδόχου πόρου ή (5) άλλες επιπλοκές όπως ο σχηματισμός ψευδοκύστης ή η θρόμβωση της σπληνικής φλέβας.
 
Απεικονιστικές Εξετάσεις:
 Η MRCPή η ενδοσκοπική παλίνδρομη παγκρεατογραφία βοηθά στον καθορισμό της διάγνωσης της χρόνιας παγκρεατίτιδας, ώστε να αποκλειστεί η παγκρεατική ψευδοκύστη και το νεόπλασμα, και στον προεγχειρητικό σχεδιασμό των ασθενών που  θεωρούνται υποψήφιοι για χειρουργική επέμβαση.  Τα τυπικά ευρήματα είναι λίθοι στον πόρο και διαταραχή της ομαλότητας, με διάταση και στενώσεις και μερικές φορές απόφραξη του πόρου. Είναι συχνή η ανακάλυψη μικρών, μη αναμενόμενων ψευδοκύστεων. Πρέπει να εκτελείται ταυτόχρονα ανάστροφή χολαγγειογραφία για να καθοριστεί αν υπάρχει στένωση του χοληδόχου πόρου από την παγκρεατιτιδα, τον καθορισμό της ύπαρξης ή μη χολολιθίασης και την παροχή βοήθειας στο χειρουργό ώστε να αποφευχθεί η κάκωση του χοληδόχου κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης.  
 
Θεραπεία
 
Συντηρητική Αντιμετώπιση:
 Η δυσαπορρόφηση και η στεατόρροια αντιμετωπίζονται με υποστήριξη και μέτρα. Ασθενείς με χρόνια παγκρεατίτιδα πρέπει να ενθαρρύνονται να διακόψουν τη χρήση αλκοόλ. Σε περισσότερο από 50% των ασθενών που διακόπτουν το αλκοόλ παρουσιάζεται μείωση του χρόνιου και περιοδικού άλγους ακόμα και σε περιπτώσεις όπου η βλάβη του παγκρέατος είναι μη αναστρέψιμη.  Ο διαβήτης σ’αυτούς τους ασθενείς συνήθως χρειάζεται ινσουλίνη.
 
Χειρουργική Αντιμετώπιση:
Η χειρουργική θεραπεία έχει κυρίως αξία για την υποχώρηση του ανθεκτικού άλγους. Είναι ουσιώδες ότι πρέπει να γίνει κάθε δυνατή προσπάθεια για τη διακοπή του αλκοόλ. Οι καλύτεροι υποψήφιοι για χειρουργική επέμβαση είναι εκείνοι των οποίων το άλγος επιμένει μετά τη διακοπή του αλκοόλ. 
Η χειρουργική αντιμετώπιση στις περισσότερες περιπτώσεις περιλαμβάνει μια επέμβαση που επιτυγχάνει παροχέτευση του παγκρεατικού πόρου ή διατέμνει το προσβεβλημένο πάγκρεας ή που υπηρετεί και τους δυο σκοπούς. Η επιλογή της επέμβασης μπορεί συνήθως να γίνει προεγχειρητικά με βάση τα ευρήματα της ανάστροφης παγκρεατογραφίας και της αξονικής τομογραφίας. Είναι συχνή η σύγχρονη απόφραξη του χοληδόχου πόρου και πρέπει να αντιμετωπίζεται με ταυτόχρονη χοληδοχοδωδεκαδακτυλική αναστόμωση.

1. Παροχετευτικές επεμβάσεις:
Ένα διατεταμένο σύστημα πόρων αντανακλά απόφραξη, και όταν υπάρχει διάταση, οι επεμβάσεις που βελτιώνουν την παροχέτευση του πόρου συνήθως βελτιώνουν τον πόνο. Η αποτιτανωμένηαλκοολική παγκρεατίτιδα πολύ συχνά ανήκει σ’αυτή την κατηγορία. 
Το σύνηθες εύρημα είναι ένας ανώμαλος, ευρέως διατεταμένος πόρος (διαμέτρου 1-2εκ) με σημεία στένωσης και αποτιτάνωση του πόρου. Για αυτούς τους ασθενείς, είναι απαραίτητη μια επιμήκης παγκρεατονηστιδική αναστόμωση (επέμβαση Puestow). Το άλγος βελτιώνεται μετεγχειρητικά στο 80% των ασθενών, αλλά δεν είναι συχνή η βελτίωση της παγκρεατικής ανεπάρκειας. 
 
2. Παγκρεατεκτομή:
Επί απουσίας διατεταμένου πόρου, η παγκρεατεκτομή αποτελεί την καλύτερη επέμβαση, ενώ η έκταση της εκτομής μπορεί να καθοριστεί από την αξονική τομογραφία και την παγκρεατογραφία. Σε ασθενείς με μικρούς πόρους, η πιο σοβαρή νόσος εντοπίζεται συνήθως στην κεφαλή του αδένα και η επέμβαση εκλογής είναι η παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή (επέμβαση Whipple). Η ύφεση του πόνου επιτυγχάνεται σε περίπου 80% των ασθενών που αντιμετωπίζονται με αυτές τις επεμβάσεις. Η ολική παγκρεατεκτομή ενδείκνυται όταν έχει αποτύχει μια προηγηθείσα παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή ή μια περιφερική παγκρεατεκτομή να επιτύχουν υποχώρηση του άλγους. 
 
3. Αποκλεισμός κοιλιακού πλέγματος:
Ο αποκλεισμός του κοιλιακού πλέγματος μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί ύφεση του άλγους πριν τη μετάβαση σε μια μείζονα παγκρεατική εκτομή σε παγκρεατίτιδα με μικρό πόρο.
 
2019 - 2020 © Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος • All Rights Reserved

Η παρούσα ιστοσελίδα και οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτήν σε καμία περίπτωση δεν μπορούν – και δεν έχουν ως σκοπό – να υποκαταστήσουν ιατρικές υπηρεσίες ή να δώσουν κατευθύνσεις για διάγνωση ή θεραπεία.
Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας έχει αποκλειστικά ενημερωτικό ρόλο και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον Ιατρό σας.

Δημιουργικό - Κατασκευή: www.MedicalManage.gr

Logo Medical Manage